If you thought Goa is all about beaches, you are wrong! Goa has something for all types of people. If you are the kind who wants to just laze around doing nothing, Goa is the place for you. If you want to party hard and rock the night, Goa is the place for you. If you are a fan of old Portuguese forts, Goa is the place for you. If you are a religious person, and want to do church-hopping Goa is the place to be! We decided on a mixture of these. We started our Day 2 with a visit to the famous churches of Goa. Click here for our Day 1 in the dream called Goa.

Dancing in the beach shack

To visit these churches, you will have to travel a good 30 kilometers from the Calangute area. We had our hired bikes and started out, braving the scorching sun, which grew hotter and hotter as the day progressed. The Old Goa, where these churches are located, is a small town, but with magnificient and imposing churches. The churches remind you of the glory of the past history – the Portuguese history.

Mammoth structures with impeccable architecture and soul-binding divinity – these churches will never fail to excite any person inclined to buildings. The only thing you will have to be careful and protective about, is the heat of the morning, which could easily make you tired walking around these huge structures. The long and stunning hallways of these churches leave one wondering how they were built in the first place, centuries back! We spent all the time in the morning watching the churches, and had lunch at a small restaurant in Old Goa. As would always be the case, we ate fish, fish and more fish. The fish never fails to amaze in Goa, which is another of the reasons why we felt so bad leaving the paradise.

Returning from our trip to the churches, we had very little strength left in us for the day. We had earlier planned to visit the Vagator beach, about which we had heard a lot, but on the last moment, decided against it. We took bath in the Calangute beach till we were tired, and till we had enough and more of the beach. It was an exciting experience. The waves are a bit strong towards the Baga beach, but it is not a subject of worry, since there are umpteen people in these beaches, and the Lifeguard is always there to help you in case there should be any problem.

Dil Chahata Hai fort

The evening was again time for a sumptuous beach dinner of chicken, prawns and fishes, not to mention the bottles of beers that went in. There was a live karaoke party in the restaurant (beach shack) and we were listening to all kinds of songs we had never heard till then. Buffalo soldier… song was the best of the lot – with a cheerful old guy singing, and he was indeed very good. People (read gals) in the restaurants also were excited by the song. There is no limit for excitement in Goa. They came towards our shack and started dancing alongside, adding to the mood of revelry. We enjoyed the whole of the night and went home tired and exhausted well after midnight, and again had a dreamy sleep. I had given instructions to everyone to be ready for the next day’s adventures at Vagator, and not to delay the start at any cost.

We greeted our last day in Goa, again with lot of expectations. I just changed my mind, and decided that we will ride to Arambol beach rather than Vagator, and visit the Vagator beach if we had enough time while returning from Arambol. The ride to Arambol was quite long. May be it is around a 35 kms from Calangute. But, the beach is well worth the travel. We rode and rode and rode and finally came to the spectacular beach called Arambol. It was paradise on earth.

Bikini babes and stunning damsels marked the Arambol beach. We had never seen so many hot ladies in bikinis, that we soon decided to ditch any other plan for the day, and just remain in the Arambol beach, and that was not a bad plan at all. One remarkable thing about Arambol beach is, the waters are so shallow that you can go quite a distance into the sea, and still the water remains at waist level. The waves are not too strong at all, and it would be a completely enjoyable experience. To spice up things, a great looking female and a guy got into water, and all our eyes lit up, and we wondered – Is this India…? We enjoyed our bath in the waters for another 2 hours or so. Time flew by, and we never wanted to leave, but we had to, since it was our last day, and we had to board our train late that night.

Actually, there is a small fresh water lake near the Arambol beach, which is a nice place to take bath in… but we had to walk quite a distance (about 2 kms) to reach this. It would have been a nice walk skirting the beach, and the place was at a visible distance only, but again as we had to leave that day, we decided to reserve the lake for our next trip. We took more eyefuls of the bikini babes, and had lunch again at a nice beach side restaurant at Arambol beach. Chickens, fishes and prawns again. On our way back, we saw that almost the whole of our day had been spent in Arambol alone, and no one regretted it. It was the best of the beaches. Not too crowdy, shallow enough, white and clear sand, and to top it all, bikini babes. A nice way to end our trip.

We came back to our room in Calangute, took a short nap, then woke up, bade farewell to our nice host, and started back to Panjim. Rahul bought some wine to be taken back to friends. We also bought a special cake called Bebinca, which Rahul said would taste great. But I warn you, it tasted just like normal halwa, and was grossly overpriced. So, beware.

We had some fruit juice near the station, and then boarded our train to Bangalore. It was one of my best journeys. All of our hearts were refusing to wake up from the dream called Goa… All we were discussing was about when we would make our next trip to Goa…

Vinoth is getting married, and I am moving to my own house in Bangalore… Balayya has shifted to Banashankari. So, practically we are all heading in different directions. But we have decided to come together (at least the bachelors) in December of 2009 to make our next week-long trip to the dream called Goa. Let us see if we make it to our dreams…

Click here for our Day 1 in the dream called Goa.

Related posts:

1. A trip to Somnathpura, Talakad and Shivanasamudram
2. The day we were chased by an elephant…

My dad was a photo enthusiast too. He was a talented artist also. I got inspired by his photographs, and that is what essentially dragged me into photography. My dad got himself an old Yashica film SLR camera with advanced settings when I was in school (I seriously don’t remember the name of the camera. He got a used one for Rs.8000, an was proud of his prized possession). He never allowed me to use the camera. I used to covet his possession, and got to lay hands on it on a special day at school when I could take it to a school function. I took some nice pictures with lot of enthusiasm, hoping to see colorful images in print. But when I returned the camera to my dad, he found out that I had somehow mishandled the camera, and there was a battery leak, which led the camera into serious malfunctions. Also the pictures I shot never came out. Since then, I had to abandon my interests, and be happy posing for photographs, but not take them, until after college, when I started working and could afford a camera.

When I worked for Digibee in Chennai, I got myself a Nikon Coolpix L3 and shot day and night. I got a name as a decent photographer (using a point and shoot) among my friends. (Some sample here). It was all in framing the photograph, and the angles you use, since the point and shoot will take care of everything else. You had very little to control. However there was a problem in low light shooting with the Nikon. The images used to be dangerously blurred, and using flash was a disaster in it.

In September 2007, I moved to Bangalore to join ARM, when I sold my Nikon to get myself a new Canon Powershot A430, which was still a point and shoot (I still did not know much about the SLRs. Also, SLRs were beyond my reach). I started using the new Canon everywhere in Bangalore, which was much better than the old Nikon, and I could take better shots with this.

It was then that I got a chance to see some of Arun Anna’s shots in Flickr. They looked very impressive. I was inquisitive and found out that he shoots using his Canon Powershot S3, which is a advanced point and shoot. When I talked to him, I got more interested in pursuing photography. Now, I could also afford an SLR, so, I started searching over to get myself an advanced point and shoot, or an SLR. One fine day, I decided to go and buy an SLR, no matter what.

That is how I landed on the Nikon D80, which I purchased in June 2008. Since then, I have shot a lot of photographs using my terrific equipment. Though I got only the 18-135mm kit lens along with the camera, it has been of immense help in getting myself acquainted with the tricks of exposure and framing till now.

Going forward, I look to get more involved in street photography, and if possible, some wildlife expeditions with good lenses. But for now, I am still a learner in the big world of photography. Take a look at some of my shots here.

Related posts:

1. A trip to Somnathpura, Talakad and Shivanasamudram
2. The day we were chased by an elephant…

It was me behind the driver’s wheel, and three of my friends – Karthik, Vinoth and Rahul, in my Santro, we started the one-day trip to visit Somnathpura, Talakad and Shivanasamudram. The planner in me had made all plans previously. We would head straight to Somnathpura, from there, would take the road to Talakad and finally reach Shivanasamudram so that we have all time left to enjoy in the falls.

We left our house in Koramangala at 6.30 in the morning,

and in an hour, we were on the Mysore road leading to Somnathpura. We were hungry by the time we reached Maddur, and had our breakfast in a small roadside hotel.

Just after Maddur, we took the left which goes to Malavalli. The road is good till Malavalli, and from Malavalli, we took a right to Bannur. The road to Bannur was virtually non-existant, and more so as we neared our destination. An SUV would have been ideal under these road conditions, however, my Santro was good enough for me to negotiate the stones and pits that call themselves roads.

In fact, from Malavalli you could head to Shivanasamudram if you plan to go there straight.

But our plan was to finish the far-away places first (also considering the roads).

We reached Somnathpura at around 10 am. From the outside it looks like a well maintained garden. But behind the compound walls is a magnificient temple that strikes you with the intricateness that is the cherised wealth of Karnataka. A Hoyasala temple, this is constructed on a raised platform, and the temple is actually star shaped.There are rows of sharp carvings made on the temple walls. Keeping up with the history of the Hoyasalas, the temple is made of Soapstone, and the typical intricate Hoyasala

carvings found in places such as Belur, Halebeedu and Amrithapura can be found here too. Each suclpture narrates a story and architecture enthusiasts would want to take all their time in exploring just the outer wall of the temple.

One sad part is that the faces of the figurines in the temple walls have been disfigured by the Muslim invaders, and part by the British, that most of the sculptures have a broken or part-broken head.

The interiors of the temple, again, has the typical smoothly carved pillars with detailed work on the ceilings. In fact, going by the looks of it, this temple is architecturally superior to the Belur and Halebeedu temples. It has three gopurams standing on a star shaped pedestal, which

in itself is a postcard picture moment. But I have no clue why the temple and the road to the temple have been neglected by the Government. The temple is just 25 kms from the sandal city of Mysore. The nearest town is T.Narsipur. Somnathpura would be a non-to-be-missed site in the Mysore-Srirangapatna circuit if it is promoted by the Government. Visit my album on Somnathpura

The road alongside the temple leads straight to our next destination – Talakad. Much has been told about this buried-in-the-sand temple around the web. You can find them here, and here.

The main Mahavishnu temple was a sight to watch, and the ASI is actually numbering the rocks there so that the remaining parts of the temple could be restored.

One interesting part of our visit to Talakad was this old lady called Mariamma. When we

landed in Talakad, a lot of guides swarmed around us telling us about this place. But was made it clear that we need no guide, because I had read enough about this place

already on the web. So, we first headed straight to the Cauvery which flows nearby, and took a small ride in the coracle.

These are similar to the ‘parisals’ found in Hogenakkal. After we finished our stint with the river, and had a sumptuous meal in a roadside stall, did we meet this interesting person, Mariamma.

As we headed back towards the forest to see the temples, this lady started accompanying us telling us the route. My friend started telling her we don’t need a guide, and I thought it is ok to have one. The way through the trees were confusing, and a guide would ease our search, I thought. So, we took Mariamma as our guide.

She has a punchline. “My name is Mariamma. What is your name?”, which she kept saying whenever she got a chance. Also she said, “Nanage ella gothhu”, meaning I know everything. She actually took my friends digital camera and took our shots. She gave names to the four of us. One was Salman Khan, one, Darshan, one was Upendra and the other, ‘Mungaru picture Ganesa’. We enjoyed her ramblings. She kept calling us Ganesaa, Uppi… follow me!, and it was real fun listening to her.

She said all trees around were cashewnut trees, and they would yield the fruit in November. Also, she was quite pious, and kept telling to fold our hands and chant the name of Shiva. “Shiva antha kai mugkoli…”.

I found Mariamma so interesting a personality, that I beleived somebody should definitely have come across her. I googled on the phrase “My name is Mariamma”, and to my surprise, got an account about her on the web, here.

We saw all the temples of Talakad. The main Mahavishnu temple is the most impressive, and the tales about Talakad are equally interesting too. We left Talakad around 2.30pm, and started for our next destination, Shivanasamudram. Visit my album on Talakad here.

Shivanasamudram, also called “Bluff” by the locals, has two falls, Gaganachukki and Bharachukki. I had learnt that Gaganachukki gives a good view, whereas, Bharachukki is where we could take a bath.

So, we tripped and bounced on so-called roads and reached Shivanasamudram, where we decided to go to Bharachukki first.

Bharachukki was a breath-taking beauty. Streams of water flowed exquisitely into the valley below and it was a sight to watch. We had to take a flight of steps to reach the foot of the falls. A bunch of people were trying to cross the stream there to reach under the falls, whereas another set were taking the parisal ride, which was here too. We soon crossed the stream and were right under the falls.

I had not known that there is such a beautiful falls near Bangalore and made a mental note to return whenever time gives way. We took bath in the lovely falls for more that two hours. We were so thrilled by the gush of water, that we decided to spend as much time as available at Bharachukki itself, and just give Gaganachukki a view. But by the time we finished

all the bathing and merry-making, it was around 6, and it was starting to get dark. Visit my album on Bharachukki here.

We headed straight to Malavalli from there, took the road to Maddur, and to Bangalore along the Mysore road, carrying along with us truckloads of pleasant memories about the temples, falls, and of course, the ever enthusiastic, Mariamma.

Related posts:

1. The day we were chased by an elephant…
2. Shravanabelagola – a paradise of peace

அய்யனார் சிலை

என்னுடைய Hyundai Santro நீண்ட பயணத்திற்குத் தயாராகிவிட்டது. நாங்கள் இதற்கு முன்னால் மேற்கொண்ட பயணங்களோடு ஒப்பிடும் போது இது மிகவும் சிறிய பயணம் தான் என்றாலும், போவது ஒகேனக்கல் என்பதால் எங்களுக்குள் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகள், கொஞ்சம் நடுக்கம் கூட நான், ஹேமந்த், ஸ்ரீகாந்த், ஜிபி, மன்மோகன் என்று எங்கள் ஐவர் குழு. காலை 7 மணிக்கு, பணஷங்கரியில் மூக்குப் பிடிக்க நாஷ்தா பண்ணிக்கொண்டு (ஹிஹி… பெங்களூர் கன்னடம் எட்டிப் பார்க்கிறது) பெங்களூரிலிருந்து புறப்பட்டோம்.

இணையத்தில் நிறைய ஆரய்ச்சிகள் செய்து, ஒரு வழியாக, ஒரு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தோம். ஓசூர் வரை சென்று, அங்கு சந்திரசூடேசுவரர் ஆலயத்தைத் தாண்டி, மேம்பாலத்தைக் கடந்ததும், வலப்பக்கம் திரும்பி, இராயக்கோட்டை நோக்கிச் சென்றோம். அங்கிருந்து பாலக்கோடு – பென்னாகரம் – ஒகேனக்கல். வழியில் பென்னாகரத்தில் தான் முறுக்கு மீசையும், வீச்சரிவாளுமாக வீற்றிருக்கும் ஐயனார் சாமி சிலைகளை முதல் முறையாகக் கண்டேன். காவல் தெய்வமான ஐயனாருக்குக் காவலாகச் சில காக்கிச்சட்டைக் காவலர்களின் சிலைகளையும் அங்கே கண்டது நகைப்பாக இருந்தது. இது தான் சமயம் என்று, புதிதாக நான் வாங்கிய SLR Camera-வுக்கு நன்றாக வேலை கொடுத்தேன். அப்படியே கிராமச் சூழலை இரசித்துக்கொண்டே ஒரு வழியாக, ஒகேனக்கல் வந்து சேர்ந்தோம்.

பரிசல்

வரும் வழியில் இன்னும் ஒரு தமாஷ்! தேநீர் அருந்துவதற்காக ஒரு சிறிய கடையில் நிறுத்தினோம். என்னுடன் இருந்த ஹேமந்த் என்ற நண்பர் கன்னடிகர் என்பதால், அந்தக் கடக்குச் சென்று மூன்று கப் தேநீர் வேண்டும் என்று சொல்வதற்காக, “மூரு மூரு” என்று சொல்லியிருக்கிறார். (கன்னடத்தில் ‘மூரு’ என்பது மூன்றைக் குறிக்கும்). அதற்கு அந்தக் கடைக்காரம்மா, “இங்க மோர் எல்லாம் கிடைக்காது சார்” என்று சொல்ல, நானும் என் தமிழ் நண்பர் ஸ்ரீகாந்தும் சடார் என்று சிரித்தது மறக்க முடியாது.

ஒகேனக்கல்லில் நாங்கள் காலடி எடுத்து வைத்தவுடன்,

பரிசல்காரர்

அல்ல அல்ல, காரை விட்டு இறங்கும் முன்பாகவே, பரிசல்காரர் ஒருவர் எங்களைச் சூழ்ந்துகொண்டார். “ஒகேனக்கல்லில் செய்வதற்கு இருக்கிற ஒரே வேலை, பரிசலில் சென்று பார்ப்பது, மசாஜ் எடுத்துக் கொள்வது – இந்த இரண்டும் தான் சார்”, என்று சொல்லிக்கொண்டு எங்களுடனேயே வந்தார். இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விஷயம், ஒருவர் எங்களை அணுகிய உடனேயே, வேறு எவரும் எங்களை அணுகாமல் விலகிச் சென்று விட்டனர். இது இவர்களுக்குள் இருக்கும் ஒரு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் என்று நினைக்கிறேன். அல்லது, வருகிற வருவாய் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுவதாகக் கூட இருக்கலாம் – எனக்குத் தெரியவில்லை, விசாரிக்கவும் மறந்துவிட்டேன். பரிசலில் சென்று ஒகேனக்கல் அருவிகளைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்குச் சிறிது நேரம் அந்தப் பரிசல்காரருடன் பேரம் செய்தோம். இறுதியில், ஆளுக்கு 250 ரூபாய் என்று முடிவு செய்து, பரிசலில் ஏறினோம்.

பரிசல் பார்ப்பதற்கு மிகவும் இலகுவாக இருந்தது. இந்தப் பரிசல்காரர்கள் அதை ‘அலாக்’காக தூக்கிக்கொண்டு நடப்பது சுவாரசியமாக இருந்தது. அநதப் பரிசல் என் போன்ற பெருத்த உருவத்தைத் தாங்குமா என்ற அச்சம் எனக்கு இருந்தது. ஆனால் என்னைச் சரியாக நடுவில் உட்கார்த்திவிட்டு,

சுற்றும் பரிசல்

மற்ற நால்வரையும் விளிம்புகளில் அமரச் செய்தார் அந்தப் பரிசல்காரர். இதனால், நேர்த்தியாக மிதந்து, எங்களை அழகாகச் சுமந்து, பயணத்தைத் தொடங்கியது எங்கள் பரிசல்.

ஒகேனக்கல் பாறைகள் நிறைந்த பகுதி என்பதால், நீரின் ஆழம் எல்லா இடங்களிலும் சரிசமமாக இருப்பதில்லை. சில இடங்களில் ஒரு அடிக்கும் குறைவாகவும், பல இடங்களில், 40-50 அடி ஆழத்திற்கும் நீர் இருக்கிறது. இதனால், ஆங்காங்கே பரிசலில் இருந்து இறங்கி பயணிகள் நடப்பதும், பரிசல்காரர் பரிசலைத் தூக்கிக் கொண்டு நடப்பதும், இது போன்ற இடங்களில் makeshift கடைகள் தின்பண்ட வகைகளை விற்பதும் ஒகேனக்கல்லில் வாடிககையான ஒன்று. இது போன்ற ஆழமில்லாத இடங்களில் பார்ப்பதற்கு சில நல்ல காட்சியிடங்கள் இருப்பதால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கிறது. நங்களும் பரிசலில் இருந்து

காத்திருப்பு

இறங்கி, முதல் சிற்றருவியைப் பார்த்தோம்.

நீரின் வேகம் எங்களை நிலைகுலையச் செய்யும் அளவுக்கு இருந்தது. ஒரு நிமிடம் ஆடிப்போக வேண்டியதுதான். கர்நாடகத்தின் கபினி, கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணைகளில் இருந்து திறந்துவிடப் படும் நீர் வெள்ளமெனப் பாய்ந்து வந்து, தமிழகத்தின் சமப்பரப்பான நிலங்களில் கலப்பதற்காக மலையிலிருந்து மடவுக்குப் பாய்கிற இடம் தான் ஒகேனக்கல். அப்படிப் பாய்கிற நீரின் வேகத்தை அங்கே பார்க்கிற போது தான் காவிரியின் பரப்பளவு என்ன என்பது புலனாகிறது. Water gushing rapidly into the gorges of Tamilnadu is a sight to watch and cherish. கணக்கற்ற நிழற்படக் கருவிகள் அங்கே ‘க்ளிக்’கி, நீரின் வேகத்தை – வேகத்தின் நிழலைத் தமக்குள் பதிந்து கொள்கின்றன – பயண நினைவுகளுக்காக! மேலும், ஒகேனக்கல்லின் பரப்பு முழுவதையும் பார்ப்பதற்காக அங்கு ஒரு பார்வை கோபுரம் (watch tower) அமைத்திருக்கிறார்கள். அங்கிருந்து பார்ப்பது பிரமிப்பாக இருந்தது.

மீன் வறுவல்

இந்த stop முடிந்து மீண்டும் பரிசலில் ஏறிக் கொண்டோம். இம்முறை, பரிசல்காரர் பரிசலை 360 டிகிரி சுழற்றியது தான் சிறப்பம்சம். அவர் சுழற்றியதில் நாங்கள் எல்லாம் தலை சுற்றிப் போனோம். இன்னும், பரிசலைச் சில சிற்றருவிகளின் கீழ் கொண்டு சென்று எங்களை நனையச் செய்தார். இவை எல்லாம் எல்லா பரிசல்காரர்களும் செய்தார்கள். பின் ஒரு மணல் திட்டில் எங்களை இறக்கிவிட்டார். அந்த மணல் திட்டு தான் கர்நாடகா-தமிழ்நாடு அரசுகளிடையே சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியிருகிறது – the disputed area – என்று சொன்னார். அது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில், ஒரு மின் உற்பத்தி தொழிற்சாலை அமைக்கும் அளவுக்கு அத்திட்டு பெரிதாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அதை பற்றி எல்லாம் கவலைப் படாமல், நாங்கள் எங்கள் வேலையைப் பார்க்கத்

காவிரி

தொடங்கினோம். இந்த மணல் திட்டின் சிறப்பம்சம் (highlight), வறுத்த மீன்கள். ஒகேனக்கல்லுக்கே இது ஒரு சிறப்பம்சம் என்று கூடச் சொல்லலாம். எங்கு பார்த்தாலும் மீன் வறுவலின் வாசம் மூக்கைத் துளைக்கிறது. நானும் எனது அசைவ நண்பர்களும் மீன் வறுவலை ஒரு பதம் பார்த்தோம். மற்றவர்கள் சிப்ஸ் மட்டும் தின்று மனநிறைவடைய வேண்டியிருந்தது பாவ்ம்

இவ்விடத்தில் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும். என் நண்பர்கள் எல்லோரும் நீரில் நீந்தி – விளையாடிக் கொண்டிருக்க, நான் கரையில் நின்றுகொண்டு மீன் தின்றுகொன்டிருந்தேன் (ஹிஹி… வழக்கம் போல…). அவர்களில், நண்பர் ஜிபிக்கு நீச்சல் தெரியாது. காலடியில் இருந்த மணலில் நன்றாக ஊன்றிக்கொண்டு, நீரில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தவர், திடீரென்று கால் வழுக்கி, நீரில் மூழ்கத் தொடங்கினார். காலடியில் இருந்து மணல் சரியத் தொடங்கியதாலும், நீரில் current அதிகமாக இருந்ததாலும், அவரால் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. ஒரு வழியாக, ஹேமந்துக்கு நீச்சல் தெரியுமென்பதால், அவரை இழுத்துக் கரை சேர்த்தார். நாங்களெல்லாம் ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து விட்டது அப்போதுதான். அதனால், ஒகேனக்கல்லில் நீரில் விளயாடும் போது, எச்சரிக்கை மிகவும் முக்கியம்.

பாய்ச்சல்

இந்த இடத்தை முடித்து கொண்டு மீண்டும் பரிசலில் ஏறி, ம்றுகரையில் இருந்த பாறைகளுக்குச் சென்றோம். இந்தப் பாறைகளின் இடுக்கில் நீர் மிகவேகமாகப் பாய்வது, குளிப்பதற்கு மிகவும் நன்றாக இருந்தது. நான் முதலில் குறிப்பிட்டது போல, இங்கும் வேகம் மிக அதிகமாக இருந்தது. நாங்கள் பாறை இடுக்குகளில் ஊன்றிக்கொண்டு குளித்தோம். ஸ்ரீகாந்த் மட்டும் எண்ணெய் மசாஜ் செய்து கொண்டார். நாங்கள் எல்லாம் தண்ணீரின் மசாஜ்ஜையே தாங்கமுடியாமல் திணறியபடி மகிழ்ந்தோம். 2 ம்ணி நேரம், நீரில் விளையாடிக் களைத்து, பின் மீண்டும் பரிசலில் ஏறிக் கொண்டோம்.

இது தான் இறுதிப் பயணமாக இருந்தது. ஒகேனக்கல்லின் கர்நாடக எல்லையில் ஒரு மலை இடுக்கில் நீர் பீய்ச்சாடித்துக்கொண்டு பாய்கிற கண்கொள்ளாக் காட்சியைப் பார்க்க மக்கள் எல்லோரும் அலைமோதிக் கொண்டிருந்தனர். முன்னர் சொன்ன வேகத்தைத் தூக்கிச் சாப்பிடுகிற அசுரப் பாய்ச்சல் இது. சிக்கினால் சின்னாபின்னமாக்கி விடுகிற இராட்சதப் பாய்ச்சல். அரண்டு

ஐவர் குழு

போகிற அளவுக்கு ஆர்ப்பரித்துப் பாய்ந்துகொண்டிருந்தது காவிரி. இது தான் பயணத்தின் கிளைமாக்ஸாக இருந்தது. பயணம் முடிந்து திரும்பிச் சென்று நண்பர்கள், உற்றாரிடம் வருணிக்க வேண்டும் என்றால், அந்த பாய்ச்சலையும், வேகத்தையும், அசுரத்தனத்தையும் அளந்து விவரிக்க வார்த்தைகள் கிடைக்காது என்பதால், நிழற்படக் கருவிகள் இறுதியாக ‘க்ளிக்’கிக் கொண்டன. பயணத்தை இனிதே முடித்த திருப்தியும் எங்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது.

திரும்புகிற போது, இன்னும் ஒரு பொட்டலம் நிறைய மீன் வறுவல் வாங்கிக் கொண்டோம். ஒரு மாறுதலுக்காக, தர்மபுரி – கிருஷ்ணகிரி வழியாகவே பெங்களூர் திரும்பலாம் என்று திரும்பிய எங்களின் பொறுமையை மிகவும் சோதிப்பதாக அப்பாதை அமைந்துவிட்டது. சாலைப் பழுதுபார்க்கும் – விரிவுபடுத்தும் பணிகள் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நடந்துகொண்டிருந்ததால், காரை ஓட்டிய நண்பர் ஸ்ரீகாந்த் களைத்துப் போனார் என்றால், அது குறைவுதான். மீண்டும் பென்னாகரம் – பாலக்கோடு – இராயக்கோட்டை – ஓசூர் பாதையில் செல்வது தான் சிறந்தது என்பது இப்பதிவைப் படிக்கிற அன்பர்களுக்கு நாங்கள் கொடுக்கிற டிப். முழுதும் களைத்து, இரவு 12 மணியளவில் பெங்களூர் வந்து வீட்டில் படுக்கையில் விழுந்ததோடு எங்கள் பயணம் இனிதே முடிந்தது.

Related posts:

1. A trip to Somnathpura, Talakad and Shivanasamudram
2. The day we were chased by an elephant…