Vagator beach in Goa

Little did I know of this lovely Indian state till Srikanth, a friend of mine, came back from Goa to tempt us all with vivid descriptions and animated accounts of his three days in Goa. After listening to his account, we were all longing to hit the beaches as soon as possible. It catapulted the imaginations of us all beyond bounds, and soon I was on board the Madras-Vasco Express with 5 of my friends to an unforgettable journey to the destination – Goa.

In the train

By the time the train reached the Vasco-da-gama station, it was late afternoon. It would be a good idea to rent bikes to get around Goa, since the beaches and places to visit are spread quite apart. However, Vasco is a business city rather than a touristy one, and so it would be rather easy to take the Kadamba shuttle service from Vasco to Panjim. The Kadamba bus stand is just at a stone-throw distance opposite to the Vasco railway station. Just avoid the taxi touts and head straight to the bus stand to catch the shuttle. It is a 30 km journey which can take about 45 minutes. We got the last of the seats in the shuttle, and left Vasco to reach our first destination – Panjim.

Vinoth and Balayya

Panjim is written as ‘Panaji’ in English for reasons unknown to me; however the locals call it Panjim, (or exactly ‘Ponjie’). Panjim is a quiet and leisurely town, which is also the capital of Goa. The Kadamba bus stand is towards the northern part of the city, and has local buses that can take you to a lot of villages around the place. Also remember that this Kadamba bus stand is the place where you will have to come back to catch the shuttle service back to Vasco on your return journey. We had already booked our rooms in Alfa Guest House in Calangute beach, and decided to take bikes from here. We just had to ask around, and soon got three motor bikes, which we planned to use for the next three days in Goa. (It was the end of January when we went and we paid Rs.200 per day for each bike for three days).

The next half-an-hour of our journey was on the motor bikes. We rode through wide roads, narrow roads, climbed up, rode down, honked, overtook vehicles and enjoyed our ride, when we finally reached Calangute. It was a Saturday afternoon, and already we could make out that it was a world in itself. Indians and others, young and old, male and female, a lot of people were happily, either briskly or lazily, walking up and down the road leading to Calangute beach. It was a care-free life, away from offices, meetings, deadlines, appraisals and bonuses. A life full of excitement, or a life embroidered in peace – you get to meet both of these worlds in Goa. No wonder Calangute beach is called the queen of the beaches in Goa. We just spent some time in the room refreshing ourselves after the long journey, and soon hit the beach.

The dance party

It is a pleasure to walk on the Calangute-Baga stretch of beaches. Though crowded, these beaches have a lot to life in them. There are these umpteen numbers of touts who want you to take up one of the innumerable water-sport activities in the beach. There is parasailing, banana rides, water-scooters, dolphin-watching rides, and the list goes on. Every 10 feet, you get greeted by someone asking you to take one of these rides. We were tired and wanted to put off all that stuff for the next day. Being young and single bachelor men we were, we just liked the large crowd of the fairer sex in Calangute, both Indian and other, clad in beachwear and basking in the sun. We took eyefuls and kept strolling along the beach. Soon we found a place to get into water. We did just that, and enjoyed the cool waters of the beach, which was the reason we had come over five hundred kilometers from Bangalore to this wonderland.

Me, Rahul and Sim

A good thing about the beaches in Goa is that there are lifeguards stationed in every beach in the state. A bad thing for us is that their services end at around 6.30 pm, and they ask the tourists to leave the waters and come ashore. It was already near sunset that we entered the waters, and we thought it is wise to listen to them and came out after sunset. We decided to spend more time in the waters the next day. We just continued our bird-watching routine, and reached our guest house, and got ready for the night.

The night is the best time of the day to be on the Calangute/Baga stretch of beaches. There is a party mood lingering on the beach, and a long chain of beach shacks, each playing inviting music and live bands, make the mood even more enthusiastic and charged. There are tables put facing the beach and it is simply great to have a seaside candlelight dinner with your sweetheart, provided you have one. The unfortunate bunch of men we were, we had to be contented with each others’ company, not to mention the company of chilled beer.

Ravikiran

We chose a shack called Lucky Star which had a lot of people already (a lot of people means, the food and music is good J). A live band made sure all of the guests were on their feet, and a group of gorgeous females around made sure the night was good. Add it to the mouth watering, delicious food – chicken lollypops, kebabs, fish and rice… it was an unforgettable night. We also smoked an apple flavored hookah, which was the first time I did that, and it was a cute experience. We had gala time until around midnight, and reluctantly walked away from the beach to our rooms.

The first day in Goa ended in a rocking night and a dreamy sleep. The waters of the sea kept washing our thoughts through the night, and that we were already tired gave us a good night’s sleep.

To be continued…

For the continuation of this story, click here…

Related posts:

1. A trip to Somnathpura, Talakad and Shivanasamudram
2. The day we were chased by an elephant…

My dad was a photo enthusiast too. He was a talented artist also. I got inspired by his photographs, and that is what essentially dragged me into photography. My dad got himself an old Yashica film SLR camera with advanced settings when I was in school (I seriously don’t remember the name of the camera. He got a used one for Rs.8000, an was proud of his prized possession). He never allowed me to use the camera. I used to covet his possession, and got to lay hands on it on a special day at school when I could take it to a school function. I took some nice pictures with lot of enthusiasm, hoping to see colorful images in print. But when I returned the camera to my dad, he found out that I had somehow mishandled the camera, and there was a battery leak, which led the camera into serious malfunctions. Also the pictures I shot never came out. Since then, I had to abandon my interests, and be happy posing for photographs, but not take them, until after college, when I started working and could afford a camera.

When I worked for Digibee in Chennai, I got myself a Nikon Coolpix L3 and shot day and night. I got a name as a decent photographer (using a point and shoot) among my friends. (Some sample here). It was all in framing the photograph, and the angles you use, since the point and shoot will take care of everything else. You had very little to control. However there was a problem in low light shooting with the Nikon. The images used to be dangerously blurred, and using flash was a disaster in it.

In September 2007, I moved to Bangalore to join ARM, when I sold my Nikon to get myself a new Canon Powershot A430, which was still a point and shoot (I still did not know much about the SLRs. Also, SLRs were beyond my reach). I started using the new Canon everywhere in Bangalore, which was much better than the old Nikon, and I could take better shots with this.

It was then that I got a chance to see some of Arun Anna’s shots in Flickr. They looked very impressive. I was inquisitive and found out that he shoots using his Canon Powershot S3, which is a advanced point and shoot. When I talked to him, I got more interested in pursuing photography. Now, I could also afford an SLR, so, I started searching over to get myself an advanced point and shoot, or an SLR. One fine day, I decided to go and buy an SLR, no matter what.

That is how I landed on the Nikon D80, which I purchased in June 2008. Since then, I have shot a lot of photographs using my terrific equipment. Though I got only the 18-135mm kit lens along with the camera, it has been of immense help in getting myself acquainted with the tricks of exposure and framing till now.

Going forward, I look to get more involved in street photography, and if possible, some wildlife expeditions with good lenses. But for now, I am still a learner in the big world of photography. Take a look at some of my shots here.

Related posts:

1. A trip to Somnathpura, Talakad and Shivanasamudram
2. The day we were chased by an elephant…

It was me behind the driver’s wheel, and three of my friends – Karthik, Vinoth and Rahul, in my Santro, we started the one-day trip to visit Somnathpura, Talakad and Shivanasamudram. The planner in me had made all plans previously. We would head straight to Somnathpura, from there, would take the road to Talakad and finally reach Shivanasamudram so that we have all time left to enjoy in the falls.

We left our house in Koramangala at 6.30 in the morning,

and in an hour, we were on the Mysore road leading to Somnathpura. We were hungry by the time we reached Maddur, and had our breakfast in a small roadside hotel.

Just after Maddur, we took the left which goes to Malavalli. The road is good till Malavalli, and from Malavalli, we took a right to Bannur. The road to Bannur was virtually non-existant, and more so as we neared our destination. An SUV would have been ideal under these road conditions, however, my Santro was good enough for me to negotiate the stones and pits that call themselves roads.

In fact, from Malavalli you could head to Shivanasamudram if you plan to go there straight.

But our plan was to finish the far-away places first (also considering the roads).

We reached Somnathpura at around 10 am. From the outside it looks like a well maintained garden. But behind the compound walls is a magnificient temple that strikes you with the intricateness that is the cherised wealth of Karnataka. A Hoyasala temple, this is constructed on a raised platform, and the temple is actually star shaped.There are rows of sharp carvings made on the temple walls. Keeping up with the history of the Hoyasalas, the temple is made of Soapstone, and the typical intricate Hoyasala

carvings found in places such as Belur, Halebeedu and Amrithapura can be found here too. Each suclpture narrates a story and architecture enthusiasts would want to take all their time in exploring just the outer wall of the temple.

One sad part is that the faces of the figurines in the temple walls have been disfigured by the Muslim invaders, and part by the British, that most of the sculptures have a broken or part-broken head.

The interiors of the temple, again, has the typical smoothly carved pillars with detailed work on the ceilings. In fact, going by the looks of it, this temple is architecturally superior to the Belur and Halebeedu temples. It has three gopurams standing on a star shaped pedestal, which

in itself is a postcard picture moment. But I have no clue why the temple and the road to the temple have been neglected by the Government. The temple is just 25 kms from the sandal city of Mysore. The nearest town is T.Narsipur. Somnathpura would be a non-to-be-missed site in the Mysore-Srirangapatna circuit if it is promoted by the Government. Visit my album on Somnathpura

The road alongside the temple leads straight to our next destination – Talakad. Much has been told about this buried-in-the-sand temple around the web. You can find them here, and here.

The main Mahavishnu temple was a sight to watch, and the ASI is actually numbering the rocks there so that the remaining parts of the temple could be restored.

One interesting part of our visit to Talakad was this old lady called Mariamma. When we

landed in Talakad, a lot of guides swarmed around us telling us about this place. But was made it clear that we need no guide, because I had read enough about this place

already on the web. So, we first headed straight to the Cauvery which flows nearby, and took a small ride in the coracle.

These are similar to the ‘parisals’ found in Hogenakkal. After we finished our stint with the river, and had a sumptuous meal in a roadside stall, did we meet this interesting person, Mariamma.

As we headed back towards the forest to see the temples, this lady started accompanying us telling us the route. My friend started telling her we don’t need a guide, and I thought it is ok to have one. The way through the trees were confusing, and a guide would ease our search, I thought. So, we took Mariamma as our guide.

She has a punchline. “My name is Mariamma. What is your name?”, which she kept saying whenever she got a chance. Also she said, “Nanage ella gothhu”, meaning I know everything. She actually took my friends digital camera and took our shots. She gave names to the four of us. One was Salman Khan, one, Darshan, one was Upendra and the other, ‘Mungaru picture Ganesa’. We enjoyed her ramblings. She kept calling us Ganesaa, Uppi… follow me!, and it was real fun listening to her.

She said all trees around were cashewnut trees, and they would yield the fruit in November. Also, she was quite pious, and kept telling to fold our hands and chant the name of Shiva. “Shiva antha kai mugkoli…”.

I found Mariamma so interesting a personality, that I beleived somebody should definitely have come across her. I googled on the phrase “My name is Mariamma”, and to my surprise, got an account about her on the web, here.

We saw all the temples of Talakad. The main Mahavishnu temple is the most impressive, and the tales about Talakad are equally interesting too. We left Talakad around 2.30pm, and started for our next destination, Shivanasamudram. Visit my album on Talakad here.

Shivanasamudram, also called “Bluff” by the locals, has two falls, Gaganachukki and Bharachukki. I had learnt that Gaganachukki gives a good view, whereas, Bharachukki is where we could take a bath.

So, we tripped and bounced on so-called roads and reached Shivanasamudram, where we decided to go to Bharachukki first.

Bharachukki was a breath-taking beauty. Streams of water flowed exquisitely into the valley below and it was a sight to watch. We had to take a flight of steps to reach the foot of the falls. A bunch of people were trying to cross the stream there to reach under the falls, whereas another set were taking the parisal ride, which was here too. We soon crossed the stream and were right under the falls.

I had not known that there is such a beautiful falls near Bangalore and made a mental note to return whenever time gives way. We took bath in the lovely falls for more that two hours. We were so thrilled by the gush of water, that we decided to spend as much time as available at Bharachukki itself, and just give Gaganachukki a view. But by the time we finished

all the bathing and merry-making, it was around 6, and it was starting to get dark. Visit my album on Bharachukki here.

We headed straight to Malavalli from there, took the road to Maddur, and to Bangalore along the Mysore road, carrying along with us truckloads of pleasant memories about the temples, falls, and of course, the ever enthusiastic, Mariamma.

Related posts:

1. The day we were chased by an elephant…
2. Shravanabelagola – a paradise of peace

அய்யனார் சிலை

என்னுடைய Hyundai Santro நீண்ட பயணத்திற்குத் தயாராகிவிட்டது. நாங்கள் இதற்கு முன்னால் மேற்கொண்ட பயணங்களோடு ஒப்பிடும் போது இது மிகவும் சிறிய பயணம் தான் என்றாலும், போவது ஒகேனக்கல் என்பதால் எங்களுக்குள் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புகள், கொஞ்சம் நடுக்கம் கூட நான், ஹேமந்த், ஸ்ரீகாந்த், ஜிபி, மன்மோகன் என்று எங்கள் ஐவர் குழு. காலை 7 மணிக்கு, பணஷங்கரியில் மூக்குப் பிடிக்க நாஷ்தா பண்ணிக்கொண்டு (ஹிஹி… பெங்களூர் கன்னடம் எட்டிப் பார்க்கிறது) பெங்களூரிலிருந்து புறப்பட்டோம்.

இணையத்தில் நிறைய ஆரய்ச்சிகள் செய்து, ஒரு வழியாக, ஒரு வழியைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தோம். ஓசூர் வரை சென்று, அங்கு சந்திரசூடேசுவரர் ஆலயத்தைத் தாண்டி, மேம்பாலத்தைக் கடந்ததும், வலப்பக்கம் திரும்பி, இராயக்கோட்டை நோக்கிச் சென்றோம். அங்கிருந்து பாலக்கோடு – பென்னாகரம் – ஒகேனக்கல். வழியில் பென்னாகரத்தில் தான் முறுக்கு மீசையும், வீச்சரிவாளுமாக வீற்றிருக்கும் ஐயனார் சாமி சிலைகளை முதல் முறையாகக் கண்டேன். காவல் தெய்வமான ஐயனாருக்குக் காவலாகச் சில காக்கிச்சட்டைக் காவலர்களின் சிலைகளையும் அங்கே கண்டது நகைப்பாக இருந்தது. இது தான் சமயம் என்று, புதிதாக நான் வாங்கிய SLR Camera-வுக்கு நன்றாக வேலை கொடுத்தேன். அப்படியே கிராமச் சூழலை இரசித்துக்கொண்டே ஒரு வழியாக, ஒகேனக்கல் வந்து சேர்ந்தோம்.

பரிசல்

வரும் வழியில் இன்னும் ஒரு தமாஷ்! தேநீர் அருந்துவதற்காக ஒரு சிறிய கடையில் நிறுத்தினோம். என்னுடன் இருந்த ஹேமந்த் என்ற நண்பர் கன்னடிகர் என்பதால், அந்தக் கடக்குச் சென்று மூன்று கப் தேநீர் வேண்டும் என்று சொல்வதற்காக, “மூரு மூரு” என்று சொல்லியிருக்கிறார். (கன்னடத்தில் ‘மூரு’ என்பது மூன்றைக் குறிக்கும்). அதற்கு அந்தக் கடைக்காரம்மா, “இங்க மோர் எல்லாம் கிடைக்காது சார்” என்று சொல்ல, நானும் என் தமிழ் நண்பர் ஸ்ரீகாந்தும் சடார் என்று சிரித்தது மறக்க முடியாது.

ஒகேனக்கல்லில் நாங்கள் காலடி எடுத்து வைத்தவுடன்,

பரிசல்காரர்

அல்ல அல்ல, காரை விட்டு இறங்கும் முன்பாகவே, பரிசல்காரர் ஒருவர் எங்களைச் சூழ்ந்துகொண்டார். “ஒகேனக்கல்லில் செய்வதற்கு இருக்கிற ஒரே வேலை, பரிசலில் சென்று பார்ப்பது, மசாஜ் எடுத்துக் கொள்வது – இந்த இரண்டும் தான் சார்”, என்று சொல்லிக்கொண்டு எங்களுடனேயே வந்தார். இங்கு கவனிக்க வேண்டிய விஷயம், ஒருவர் எங்களை அணுகிய உடனேயே, வேறு எவரும் எங்களை அணுகாமல் விலகிச் சென்று விட்டனர். இது இவர்களுக்குள் இருக்கும் ஒரு புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தம் என்று நினைக்கிறேன். அல்லது, வருகிற வருவாய் பகிர்ந்து கொள்ளப்படுவதாகக் கூட இருக்கலாம் – எனக்குத் தெரியவில்லை, விசாரிக்கவும் மறந்துவிட்டேன். பரிசலில் சென்று ஒகேனக்கல் அருவிகளைச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்குச் சிறிது நேரம் அந்தப் பரிசல்காரருடன் பேரம் செய்தோம். இறுதியில், ஆளுக்கு 250 ரூபாய் என்று முடிவு செய்து, பரிசலில் ஏறினோம்.

பரிசல் பார்ப்பதற்கு மிகவும் இலகுவாக இருந்தது. இந்தப் பரிசல்காரர்கள் அதை ‘அலாக்’காக தூக்கிக்கொண்டு நடப்பது சுவாரசியமாக இருந்தது. அநதப் பரிசல் என் போன்ற பெருத்த உருவத்தைத் தாங்குமா என்ற அச்சம் எனக்கு இருந்தது. ஆனால் என்னைச் சரியாக நடுவில் உட்கார்த்திவிட்டு,

சுற்றும் பரிசல்

மற்ற நால்வரையும் விளிம்புகளில் அமரச் செய்தார் அந்தப் பரிசல்காரர். இதனால், நேர்த்தியாக மிதந்து, எங்களை அழகாகச் சுமந்து, பயணத்தைத் தொடங்கியது எங்கள் பரிசல்.

ஒகேனக்கல் பாறைகள் நிறைந்த பகுதி என்பதால், நீரின் ஆழம் எல்லா இடங்களிலும் சரிசமமாக இருப்பதில்லை. சில இடங்களில் ஒரு அடிக்கும் குறைவாகவும், பல இடங்களில், 40-50 அடி ஆழத்திற்கும் நீர் இருக்கிறது. இதனால், ஆங்காங்கே பரிசலில் இருந்து இறங்கி பயணிகள் நடப்பதும், பரிசல்காரர் பரிசலைத் தூக்கிக் கொண்டு நடப்பதும், இது போன்ற இடங்களில் makeshift கடைகள் தின்பண்ட வகைகளை விற்பதும் ஒகேனக்கல்லில் வாடிககையான ஒன்று. இது போன்ற ஆழமில்லாத இடங்களில் பார்ப்பதற்கு சில நல்ல காட்சியிடங்கள் இருப்பதால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கிறது. நங்களும் பரிசலில் இருந்து

காத்திருப்பு

இறங்கி, முதல் சிற்றருவியைப் பார்த்தோம்.

நீரின் வேகம் எங்களை நிலைகுலையச் செய்யும் அளவுக்கு இருந்தது. ஒரு நிமிடம் ஆடிப்போக வேண்டியதுதான். கர்நாடகத்தின் கபினி, கிருஷ்ணராஜ சாகர் அணைகளில் இருந்து திறந்துவிடப் படும் நீர் வெள்ளமெனப் பாய்ந்து வந்து, தமிழகத்தின் சமப்பரப்பான நிலங்களில் கலப்பதற்காக மலையிலிருந்து மடவுக்குப் பாய்கிற இடம் தான் ஒகேனக்கல். அப்படிப் பாய்கிற நீரின் வேகத்தை அங்கே பார்க்கிற போது தான் காவிரியின் பரப்பளவு என்ன என்பது புலனாகிறது. Water gushing rapidly into the gorges of Tamilnadu is a sight to watch and cherish. கணக்கற்ற நிழற்படக் கருவிகள் அங்கே ‘க்ளிக்’கி, நீரின் வேகத்தை – வேகத்தின் நிழலைத் தமக்குள் பதிந்து கொள்கின்றன – பயண நினைவுகளுக்காக! மேலும், ஒகேனக்கல்லின் பரப்பு முழுவதையும் பார்ப்பதற்காக அங்கு ஒரு பார்வை கோபுரம் (watch tower) அமைத்திருக்கிறார்கள். அங்கிருந்து பார்ப்பது பிரமிப்பாக இருந்தது.

மீன் வறுவல்

இந்த stop முடிந்து மீண்டும் பரிசலில் ஏறிக் கொண்டோம். இம்முறை, பரிசல்காரர் பரிசலை 360 டிகிரி சுழற்றியது தான் சிறப்பம்சம். அவர் சுழற்றியதில் நாங்கள் எல்லாம் தலை சுற்றிப் போனோம். இன்னும், பரிசலைச் சில சிற்றருவிகளின் கீழ் கொண்டு சென்று எங்களை நனையச் செய்தார். இவை எல்லாம் எல்லா பரிசல்காரர்களும் செய்தார்கள். பின் ஒரு மணல் திட்டில் எங்களை இறக்கிவிட்டார். அந்த மணல் திட்டு தான் கர்நாடகா-தமிழ்நாடு அரசுகளிடையே சர்ச்சையை ஏற்படுத்தியிருகிறது – the disputed area – என்று சொன்னார். அது எந்த அளவுக்கு உண்மை என்று தெரியவில்லை. ஏனெனில், ஒரு மின் உற்பத்தி தொழிற்சாலை அமைக்கும் அளவுக்கு அத்திட்டு பெரிதாக இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அதை பற்றி எல்லாம் கவலைப் படாமல், நாங்கள் எங்கள் வேலையைப் பார்க்கத்

காவிரி

தொடங்கினோம். இந்த மணல் திட்டின் சிறப்பம்சம் (highlight), வறுத்த மீன்கள். ஒகேனக்கல்லுக்கே இது ஒரு சிறப்பம்சம் என்று கூடச் சொல்லலாம். எங்கு பார்த்தாலும் மீன் வறுவலின் வாசம் மூக்கைத் துளைக்கிறது. நானும் எனது அசைவ நண்பர்களும் மீன் வறுவலை ஒரு பதம் பார்த்தோம். மற்றவர்கள் சிப்ஸ் மட்டும் தின்று மனநிறைவடைய வேண்டியிருந்தது பாவ்ம்

இவ்விடத்தில் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல வேண்டும். என் நண்பர்கள் எல்லோரும் நீரில் நீந்தி – விளையாடிக் கொண்டிருக்க, நான் கரையில் நின்றுகொண்டு மீன் தின்றுகொன்டிருந்தேன் (ஹிஹி… வழக்கம் போல…). அவர்களில், நண்பர் ஜிபிக்கு நீச்சல் தெரியாது. காலடியில் இருந்த மணலில் நன்றாக ஊன்றிக்கொண்டு, நீரில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தவர், திடீரென்று கால் வழுக்கி, நீரில் மூழ்கத் தொடங்கினார். காலடியில் இருந்து மணல் சரியத் தொடங்கியதாலும், நீரில் current அதிகமாக இருந்ததாலும், அவரால் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. ஒரு வழியாக, ஹேமந்துக்கு நீச்சல் தெரியுமென்பதால், அவரை இழுத்துக் கரை சேர்த்தார். நாங்களெல்லாம் ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்து விட்டது அப்போதுதான். அதனால், ஒகேனக்கல்லில் நீரில் விளயாடும் போது, எச்சரிக்கை மிகவும் முக்கியம்.

பாய்ச்சல்

இந்த இடத்தை முடித்து கொண்டு மீண்டும் பரிசலில் ஏறி, ம்றுகரையில் இருந்த பாறைகளுக்குச் சென்றோம். இந்தப் பாறைகளின் இடுக்கில் நீர் மிகவேகமாகப் பாய்வது, குளிப்பதற்கு மிகவும் நன்றாக இருந்தது. நான் முதலில் குறிப்பிட்டது போல, இங்கும் வேகம் மிக அதிகமாக இருந்தது. நாங்கள் பாறை இடுக்குகளில் ஊன்றிக்கொண்டு குளித்தோம். ஸ்ரீகாந்த் மட்டும் எண்ணெய் மசாஜ் செய்து கொண்டார். நாங்கள் எல்லாம் தண்ணீரின் மசாஜ்ஜையே தாங்கமுடியாமல் திணறியபடி மகிழ்ந்தோம். 2 ம்ணி நேரம், நீரில் விளையாடிக் களைத்து, பின் மீண்டும் பரிசலில் ஏறிக் கொண்டோம்.

இது தான் இறுதிப் பயணமாக இருந்தது. ஒகேனக்கல்லின் கர்நாடக எல்லையில் ஒரு மலை இடுக்கில் நீர் பீய்ச்சாடித்துக்கொண்டு பாய்கிற கண்கொள்ளாக் காட்சியைப் பார்க்க மக்கள் எல்லோரும் அலைமோதிக் கொண்டிருந்தனர். முன்னர் சொன்ன வேகத்தைத் தூக்கிச் சாப்பிடுகிற அசுரப் பாய்ச்சல் இது. சிக்கினால் சின்னாபின்னமாக்கி விடுகிற இராட்சதப் பாய்ச்சல். அரண்டு

ஐவர் குழு

போகிற அளவுக்கு ஆர்ப்பரித்துப் பாய்ந்துகொண்டிருந்தது காவிரி. இது தான் பயணத்தின் கிளைமாக்ஸாக இருந்தது. பயணம் முடிந்து திரும்பிச் சென்று நண்பர்கள், உற்றாரிடம் வருணிக்க வேண்டும் என்றால், அந்த பாய்ச்சலையும், வேகத்தையும், அசுரத்தனத்தையும் அளந்து விவரிக்க வார்த்தைகள் கிடைக்காது என்பதால், நிழற்படக் கருவிகள் இறுதியாக ‘க்ளிக்’கிக் கொண்டன. பயணத்தை இனிதே முடித்த திருப்தியும் எங்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது.

திரும்புகிற போது, இன்னும் ஒரு பொட்டலம் நிறைய மீன் வறுவல் வாங்கிக் கொண்டோம். ஒரு மாறுதலுக்காக, தர்மபுரி – கிருஷ்ணகிரி வழியாகவே பெங்களூர் திரும்பலாம் என்று திரும்பிய எங்களின் பொறுமையை மிகவும் சோதிப்பதாக அப்பாதை அமைந்துவிட்டது. சாலைப் பழுதுபார்க்கும் – விரிவுபடுத்தும் பணிகள் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமற நடந்துகொண்டிருந்ததால், காரை ஓட்டிய நண்பர் ஸ்ரீகாந்த் களைத்துப் போனார் என்றால், அது குறைவுதான். மீண்டும் பென்னாகரம் – பாலக்கோடு – இராயக்கோட்டை – ஓசூர் பாதையில் செல்வது தான் சிறந்தது என்பது இப்பதிவைப் படிக்கிற அன்பர்களுக்கு நாங்கள் கொடுக்கிற டிப். முழுதும் களைத்து, இரவு 12 மணியளவில் பெங்களூர் வந்து வீட்டில் படுக்கையில் விழுந்ததோடு எங்கள் பயணம் இனிதே முடிந்தது.

Related posts:

1. A trip to Somnathpura, Talakad and Shivanasamudram
2. The day we were chased by an elephant…

And that too, when you are on the eleventh floor, looking down at the beautifully lit landscape of Chennai, basking in the aroma of the Mughalai biryani, anything terrestrial will have to take a back seat. Minar, the Mughalai roof-top restaurant at Hotel Savera in Chennai offers this exotic experience. We were six sumptuous eaters, and it was a friend’s birthday treat. I chose Minar for its excellent ambience, and some magnificent aerial view of Chennai.

The first thing that hit us in this restaurant, was the cool evening breeze. And from that point, everything abot the evening was breezy. The ambience has an old charm about it, with splendid lighting and decorations. The major distractions were the age-old waiters clad in their sherwanis, and not-at-all comfortable seats. (I wonder if the Mughal Badshahs really sat in such uncomfortable seats!) Otherwise, the ambience is worth all the money you pay there, especially in the terrace.

For the starters, we ordered Machli Koliwada, Murgh Malai Kebab and Sabji Kebab, which just melted in our mouth in no time. The Koliwada, a speciality of the Koliwada in Mumbai is a sort of signature dish for the restaurant, and the taste lingered in the mouth for long. The Malai kebab tasted standard. No comments on the sabji kebab, which was reserved for my veggie friends.

It was time for the main course, and we ordered Murgh Saleem (A whole chicken marinated in curd, and stuffed with everything that can go as stuff), Machli Noorjahani (A fish gravy with a mix of egg slices and a subtle dash of spices), and a mutton gravy that was made with corn and sauce. There was this Chicken Mughal Paratha, Taftans, Roomali Rotis and Stuffed Parathas. Rice lovers of the group ordered the Noorjahani Biryani and Murgh Mughalai Biryani.

The Machli Noorjahani was a saga. The taste was unique and not at all fiery, and that is what is so special about the Mughalai cuisine. The Murgh Saleem came stuffed with eggs and a lot of masala. It is a dish for the avid eaters. The mutton gravy tasted remarkable, especially, the mutton was cooked soft. The Murgh biryani overtook the Noorjahani in the race and finished first. Shahi Tukda (Fried bread slices soaked in badam sauce) and chocolate ice-creams with a liberal dash of pista and badam finished the evening. At the end of the meal, every one was sure he had one of the best meals ever.

The price is on the highest side. We paid around 600 bucks per person. The service is achingly poor. The ambience and food being just great.

Minar, Hotel Savera, 146, Dr. Radhakrishnan Salai, Chennai 600 004.

Related posts:

1. The Dhaba on Dr.Radhakrishnan Salai

இந்த சுவாரஸ்யமான (interesting) காட்சிகளெல்லாம் மழை வந்தால்தானே பார்க்க முடிகிறது. கொஞ்சம் கவனத்துடன் வண்டியைச் செலுத்த வேண்டும். எகிப்து மம்மிகள் போல் முற்றும் மூடிய ரெயின்கோட் அணிய வேண்டும். நிறைய பொறுமை வேண்டும். புஷ்டியான தேகம் வேண்டும். அவ்வளவு தான். இப்போது நீங்கள் சென்னை மழைச் சுற்றுலாவிற்கு ரெடி. நீங்கள் என்னைப்போல் இல்லாமல் எலும்பும் தோலுமாக இருந்தால், கிளம்பாதீர்கள். சென்னை சாலைகளின் மேடு பள்ளங்களில் உருண்டு பிரண்டு எழுந்து வருகிற பயிற்சி இது. திரும்பும் வரையில் திடகாத்திரமாகத் தாக்குப்பிடிப்பது அவசியம்.

சென்னை மழையில் வண்டி (two-wheeler) ஓட்டுவதற்குக் கொஞ்சம் ஆபத்தான சாலைகளில் அண்ணாசாலை முக்கியமானது. வழவழவென்று தார் போட்டிருப்பதால், வண்டி அருமையாக வழுக்கும். எப்போதும் மழை கொட்டிக்கொண்டே இருப்பதால், எல்லோரும் கண்களை மூடியபடி தான் வருவார்கள். ஆட்டோக்களுக்கு ‘சடன் பிரேக்’ அவார்டு கொடுக்கலாம். உங்கள் வண்டியின் பிரேக்குகளைத் தீட்டி வைத்துக் கொள்வது அவசியம். முன்னால் செல்பவர்களுக்கு முன்னால் செல்பவர்களுக்கு முன்னால் இருக்கிற வண்டியில் சிகப்பு விளக்கு தெரிந்தவுடன் பிரேக்கைப் பிடிக்க வேண்டும். இது முக்கியமானது. உங்களின் reflex reaction நேரத்தைப் பரிசோதிக்கும் பயிற்சி இது. சென்னையில் சாதாரண காலங்களிலும் இது அவசியம் என்றாலும், மழைக் காலங்களில் இது வீர விளையாட்டாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

ஆனாலும் ஆபத்துகளைத் தாண்டி நம் கவனத்தைக் கவருகிறவர்கள், சின்னச் சின்ன பள்ளிக் குழந்தைகள். அவர்களுக்காகவே சின்னஞ்சிறிய வடிவத்தில் செய்யப்பட்ட ‘மிக்கி மவுஸ்’ ரெயின்கோட்டுகளை அணிந்து, வண்டிகளின் பின்னால், தன் தாய் அல்லது தந்தையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு வருகிற குழந்தைகள் – கவிதைகள். இன்னும் தன் அம்மாவின் கைவிரல்களைப் பற்றிக்கொண்டு, தலையில் குடை போன்ற தொப்பிகளை அணிந்து கொண்டு, பள்ளிச் சீருடையில் பவனி வரும் குட்டிகள் மேலும் அழகு. அவர்கள் ரோட்டில் தேங்கி நிற்கும் தண்ணீரில் ‘ச்சபக் ச்சபக்’ என்று குதித்து பின்னால் வருகிற அம்மாவை டென்ஷன் ஆக்குவது அழகோ அழகு!

சென்னை மழையில் தான் எத்தனை அழகு!

எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிற A/c-க்குக் கொஞ்சம் விடுமுறை. சென்னை வீடுகளில் எங்கோ முடங்கிக் கிடந்த கம்பளிகளுக்குக் கொஞ்சம் கவனிப்பு, போட்டி. எப்போதும் சுமை சுமையாகப் புத்தகங்களைத் தூக்குகிறப் பிஞ்சுகளுக்குக் கொஞ்சம் லீவ். வீட்டில் அமைதியாக மெகா சீரியல் பார்த்து அழுகிற அம்மாக்க
ுக்குக் அழுவதற்கு வேறு கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமான காரணங்கள். மழைக்கு வெளியே செல்லாமல் வீட்டிலேயே முடங்கிக் கிடக்கின்றவர்களின் செல்பேசிகளுக்குக் கொஞ்சம் ஓவர்டைம். நீர் தேங்கி நிற்கும் சாலைகளால், மாநகராட்சிக்குக் கொஞ்சம் கெடுபிடி. கூரை வீடுகளில் வாழ்கிறவர்களுக்குக் கொஞ்சம் ஒழுகல். மருத்துவர்களிடத்தில் கொஞ்சம் அதிகமாகவே கூட்டம். மருந்துக் கடைகளுக்குக் கொஞ்சம் கொண்டாட்டம்.

இப்படிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிறைய சுவாரஸ்யங்கள். சென்னையில் அழகான மழை!

I have heard a lot from my friends, of ‘The Cascade‘ in Khader Nawaz Khan Road, and it was always on my yet-to-be-explored list. The Cascade has a branch in Besant Nagar, and I thought it would be a good idea to give it a try. My friend was ready too, and soon both of us were walking down the street towards Cascade, the chinese restaurant.

The Cascade is housed in the fourth floor of a tall building (much similar to ‘Mainland China‘ in Sterling Road). I don’t know if this is some sort of a custom in China for restaurants to be located in tall places. Anyway, there was an elevator that took us straight to the restaurant on the fourth floor.

The ambience inside the restaurant was good, if not excellent. There was quiet music playing, and the walls had some subtle decorations. Unlike other Chinese restaurants, there was no Chinese flavor in either the music or the artifacts on display. Everything seemed to be neutral and agreeable. The restaurant was quite spacious, and there were also steps that led upstairs to an adjoining dinig hall. The walls were fitted with mirrors, which added to the perception of space inside the restaurant. I and my friend occupied a small table for two in a corner.

One thing disagreeable with the Cascade is the utterly slow service. It took at least 10 minutes after we were seated, for the waiter to come to our table and offer us the menu card. Not to mention, the dishes themselves arrived much much later. The person who took our orders was polite and friendly, and I have no complaints in this regard. But it is the time they take to do things that left me longing. I have to mention that though all tables were occupied, the crowd there wasn’t too much or pressing. Still, I don’t understand why the delay. (I shall compliment the Wang’s Kitchen in T.Nagar for its excellent service in contrast to this restaurant).

The menu was what can be found in any Chinese restaurant in the city. There were non-vegetarian as well as vegetarian varieties of fried rice and noodles. Though I have a weak memory as far as the exact names of the dishes are concerned, I remember their descriptions. There was this interesting noodles which was thrice cooked, and marinated in a sauce of vegetables, or a meat of our choice. Then there were the usual plain and schezwan varieties. There was an extensive collection of poultry and lamb dishes too. I remember chopped chicken in garlic sauce, and if I am not wrong, there were lamb and vegetable versions of the same too. Then as a rule there were dragon prawns and tiger prawns.

I ordered one hot and sour chicken soup, divided between the two of us. Then, I asked for Schezwan chicken noodles and mushroom fried rice with grated chicken. (My friend has an aversion towards lamb). Then I ordered stir fried chicken which was long pieces of chicken fried in special sauce, and chicken spring roll. It was chicken, chicken, and completely chicken. The waiter was kind enough to suggest that one portion of rice and noodles would be too much for two. So, he asked if he could serve small portions of them. Both I and my friend are greedy eaters, but still I decided to go with the waiter’s suggestion, which later proved useful.

We waited and waited for ages together, when finally the soup arrived. One look at the soup, and I knew what the guy meant by large portions. I have dined at quite a lot of Chinese restaurants, but this was really too much. The soup came in a large bowl, whose size was the same as the vessel in which my mom makes sambar for the family everyday. The waiter divided it into our bowls, and we took our time relishing it. It was quite good, nothing exceptional.

And then came another era of waiting. The waiter brought the noodles, fried rice and the other dishes in one go. The Schezwan noodles tasted fine, though the fried rice was average. (I describe everything in the scale of Indianized Chinese dishes. I have little clue if it is authentic or not). My friend had some difficulty gulping in the hot and fiery schezwan noodles, nevertheless, I showed no mercy to them.

The dish I thoroughly enjoyed was the stir fried chicken, which was a class apart. The chicken just melted in my mouth. We finished the dish squeaky clean, and wondered if we could order another one of that. But, my zeal for variety made us order the spring rolls. Unlike what rolls I have normally taken at other chinese restaurants, these were tiny ones independently fried, instead of one large one. The spring rolls came with a cup of sweet sauce, and tasted only average.

Again for the bill, I had to endure a period of dormancy. (These people are not eager even to collect money from the customer). The bill came to a little more than Five hundred rupees, for the two of us. Even in the bill there was some error, and was hand-corrected.

Overall, in my opinion, the food was good – no disappointments. I shall revisit the restaurant for giving the other dishes a try; probably I might visit the Khader Nawaz Khan road branch this time. It is needless to say the dishes are overpriced. I could get the same dishes with the same taste elsewhere in the city, and of course for a cheaper price. The final verdict is, ‘The Cascade’ gets a neutral ranking.

Related posts:

1. The Dhaba on Dr.Radhakrishnan Salai
2. A trip to Somnathpura, Talakad and Shivanasamudram
3. The day we were chased by an elephant…