What’s much better than a hot cup of strong coffee? And for a Chennaiite, a cool breezy evening over a cup of coffee is heaven. What more… Koffee with Anu the chat show on Vijay TV does impress the audience, against the army of other soaps on TV. I have never got to watch the original show “Koffee with Karan” on Star World with Karan Johar. Nevertheless, Anu Hasan, the hostess of the Tamil version, makes the guests feel at home by her avid and bubbly tone.
Originally hosted by Suchitra, an RJ with Radio Mirchi, as ‘Koffee with Suchi’, this programme had lukewarm response, until recently Anu Hasan, niece to Kamalhasan, took up, giving the show a much-needed facelift. Although at times Anu Hasan tends to boss the guests around, the show is fun. The part where people close to the guests speak out trivia about their childhood and personal life, the audience reflect upon their own experiences, and ultimately wear a smile on their faces. Anu Hasan, with her good sense of humor and timely gestures, builds a good rapport with the guests, and the guests feel comfy answering her naughty questions at ease.
I happened to watch last week’s show with the grandmaster Viswanathan Anand and his wife Aruna Anand. I bumped into the show when Anand was already answering a truckload of questions on AIDS and HIV awareness. I was wondering who this doctor, a look-alike of Anand is, answering questions on AIDS… My brother joined the debate, arguing if the person on screen was Anand or somebody else. When Anu Hasan addressed him by his name, we had a good deal of laughter. Anand is an ambassador for the AIDS awareness campaign, and Anu Hasan shooting questions about AIDS was already raising grave doubts in us if that was really Anand!
It was fun knowing the other side of the chess maestro, where he got his wife’s hand because of a cup of coffee. Actually, it was not one cup, but two, and not from his wife, but from his maamiyaar. Also,
Aruna Anand, his wife, was a highlight in the show. Her mother’s story of Aruna being a talkative little girl at school gave us a hearty laugh.
The first episode, where Vikram and Simbu were the guests was equally entertaining, and promising too. The show could do further well by bringing in celebrities from different aspects of the society, rather than from films alone, and it is already heading there. The show brings up the hidden other side of the guest, which is why it is a wee bit better than other contemporaries.
Vijay TV, with its plethora of creative programmes seems to be advancing ahead of the other channels in Tamil. Especially, with this sweet cup of coffee…
சென்னையில் அழகான மழை! மழை என்றாலே சென்னை மிகவும் சுவாரஸ்யமாகி விடுகிறது. தெருவெல்லாம் கண்ணாடிகளாகி விடுகின்றன. கொஞ்சமாக பைக் சறுக்குகிறது. எல்லோரும் நத்தைகள் போல நின்று நின்று கவனமாக சாலைகளில் செல்கிறார்கள். குடைகள் இல்லாதவர்கள் தெருவில் ஓட்டம் பிடிக்கிறார்கள். தொப்பலாக நனைந்தும், வீரமாக வண்டியோட்டி வருபவர்களும் இருக்கிறார்கள். கார்களில் விருட்டெனப் பாய்ந்துகொண்டிருந்தவர்கள், இப்போது கார்களைச் செலுத்திக்கொண்டு, முன்னால் அதீத ஜாக்கிரதையுடன் செல்கிற சைக்கிள்காரனைப் பின்தொடர்ந்து, மெதுவாக மெதுவாக பவனிவருகிறார்கள். ஆட்டோக்கள் ‘நானே ராஜா’ என்று பாகுபாடில்லாமல் எல்லோர் மீதும் தண்ணீரை வாரியிறைத்து ‘ட்டப்பட்ட ட்டப்பட்ட’ என்று மோட்டார் புகை கக்க முன்னேறிச் செல்கிறார்கள். மஞ்சள், சிகப்பு, நீலம், கறுப்பு என்று கலர்கலராக ‘ஜெர்க்கின்’கள் அணிந்தவர்கள் பைக்குகளில் ஹீரோக்களாக பவனி வருகிறார்கள். 
இந்த சுவாரஸ்யமான (interesting) காட்சிகளெல்லாம் மழை வந்தால்தானே பார்க்க முடிகிறது. கொஞ்சம் கவனத்துடன் வண்டியைச் செலுத்த வேண்டும். எகிப்து மம்மிகள் போல் முற்றும் மூடிய ரெயின்கோட் அணிய வேண்டும். நிறைய பொறுமை வேண்டும். புஷ்டியான தேகம் வேண்டும். அவ்வளவு தான். இப்போது நீங்கள் சென்னை மழைச் சுற்றுலாவிற்கு ரெடி. நீங்கள் என்னைப்போல் இல்லாமல் எலும்பும் தோலுமாக இருந்தால், கிளம்பாதீர்கள். சென்னை சாலைகளின் மேடு பள்ளங்களில் உருண்டு பிரண்டு எழுந்து வருகிற பயிற்சி இது. திரும்பும் வரையில் திடகாத்திரமாகத் தாக்குப்பிடிப்பது அவசியம்.
சென்னை மழையில் வண்டி (two-wheeler) ஓட்டுவதற்குக் கொஞ்சம் ஆபத்தான சாலைகளில் அண்ணாசாலை முக்கியமானது. வழவழவென்று தார் போட்டிருப்பதால், வண்டி அருமையாக வழுக்கும். எப்போதும் மழை கொட்டிக்கொண்டே இருப்பதால், எல்லோரும் கண்களை மூடியபடி தான் வருவார்கள். ஆட்டோக்களுக்கு ‘சடன் பிரேக்’ அவார்டு கொடுக்கலாம். உங்கள் வண்டியின் பிரேக்குகளைத் தீட்டி வைத்துக் கொள்வது அவசியம். முன்னால் செல்பவர்களுக்கு முன்னால் செல்பவர்களுக்கு முன்னால் இருக்கிற வண்டியில் சிகப்பு விளக்கு தெரிந்தவுடன் பிரேக்கைப் பிடிக்க வேண்டும். இது முக்கியமானது. உங்களின் reflex reaction நேரத்தைப் பரிசோதிக்கும் பயிற்சி இது. சென்னையில் சாதாரண காலங்களிலும் இது அவசியம் என்றாலும், மழைக் காலங்களில் இது வீர விளையாட்டாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.
ஆனாலும் ஆபத்துகளைத் தாண்டி நம் கவனத்தைக் கவருகிறவர்கள், சின்னச் சின்ன பள்ளிக் குழந்தைகள். அவர்களுக்காகவே சின்னஞ்சிறிய வடிவத்தில் செய்யப்பட்ட ‘மிக்கி மவுஸ்’ ரெயின்கோட்டுகளை அணிந்து, வண்டிகளின் பின்னால், தன் தாய் அல்லது தந்தையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு வருகிற குழந்தைகள் – கவிதைகள். இன்னும் தன் அம்மாவின் கைவிரல்களைப் பற்றிக்கொண்டு, தலையில் குடை போன்ற தொப்பிகளை அணிந்து கொண்டு, பள்ளிச் சீருடையில் பவனி வரும் குட்டிகள் மேலும் அழகு. அவர்கள் ரோட்டில் தேங்கி நிற்கும் தண்ணீரில் ‘ச்சபக் ச்சபக்’ என்று குதித்து பின்னால் வருகிற அம்மாவை டென்ஷன் ஆக்குவது அழகோ அழகு!
சென்னை மழையில் தான் எத்தனை அழகு!
எப்போதும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிற A/c-க்குக் கொஞ்சம் விடுமுறை. சென்னை வீடுகளில் எங்கோ முடங்கிக் கிடந்த கம்பளிகளுக்குக் கொஞ்சம் கவனிப்பு, போட்டி. எப்போதும் சுமை சுமையாகப் புத்தகங்களைத் தூக்குகிறப் பிஞ்சுகளுக்குக் கொஞ்சம் லீவ். வீட்டில் அமைதியாக மெகா சீரியல் பார்த்து அழுகிற அம்மாக்க
ுக்குக் அழுவதற்கு வேறு கொஞ்சம் சுவாரஸ்யமான காரணங்கள். மழைக்கு வெளியே செல்லாமல் வீட்டிலேயே முடங்கிக் கிடக்கின்றவர்களின் செல்பேசிகளுக்குக் கொஞ்சம் ஓவர்டைம். நீர் தேங்கி நிற்கும் சாலைகளால், மாநகராட்சிக்குக் கொஞ்சம் கெடுபிடி. கூரை வீடுகளில் வாழ்கிறவர்களுக்குக் கொஞ்சம் ஒழுகல். மருத்துவர்களிடத்தில் கொஞ்சம் அதிகமாகவே கூட்டம். மருந்துக் கடைகளுக்குக் கொஞ்சம் கொண்டாட்டம்.
இப்படிக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிறைய சுவாரஸ்யங்கள். சென்னையில் அழகான மழை!
It was a pleasant Sunday evening in Chennai, and a calm stroll by the Elliot’s beach in Besant Nagar is the best thing one could have asked for. It was a day-off for me and my friend, and we wasted no time in getting to the beach to get some good sea-breeze, and to d
rink in the beauty of the sea shore. We chitchatted for a long time over a couple of roasted corn bought from the beach, and finally decided to do what we do best – have our dinner! 
I have heard a lot from my friends, of ‘The Cascade‘ in Khader Nawaz Khan Road, and it was always on my yet-to-be-explored list. The Cascade has a branch in Besant Nagar, and I thought it would be a good idea to give it a try. My friend was ready too, and soon both of us were walking down the street towards Cascade, the chinese restaurant.
The Cascade is housed in the fourth floor of a tall building (much similar to ‘Mainland China‘ in Sterling Road). I don’t know if this is some sort of a custom in China for restaurants to be located in tall places. Anyway, there was an elevator that took us straight to the restaurant on the fourth floor.
The ambience inside the restaurant was good, if not excellent. There was quiet music playing, and the walls had some subtle decorations. Unlike other Chinese restaurants, there was no Chinese flavor in either the music or the artifacts on display. Everything seemed to be neutral and agreeable. The restaurant was quite spacious, and there were also steps that led upstairs to an adjoining dinig hall. The walls were fitted with mirrors, which added to the perception of space inside the restaurant. I and my friend occupied a small table for two in a corner.
One thing disagreeable with the Cascade is the utterly slow service. It took at least 10 minutes after we were seated, for the waiter to come to our table and offer us the menu card. Not to mention, the dishes themselves arrived much much later. The person who took our orders was polite and friendly, and I have no complaints in this regard. But it is the time they take to do things that lef
t me longing. I have to mention that though all tables were occupied, the crowd there wasn’t too much or pressing. Still, I don’t understand why the delay. (I shall compliment the Wang’s Kitchen in T.Nagar for its excellent service in contrast to this restaurant).
The menu was what can be found in any Chinese restaurant in the city. There were non-vegetarian as well as vegetarian varieties of fried rice and noodles. Though I have a weak memory as far as the exact names of the dishes are concerned, I remember their descriptions. There was this interesting noodles which was thrice cooked, and marinated in a sauce of vegetables, or a meat of our choice. Then there were the usual plain and schezwan varieties. There was an extensive collection of poultry and lamb dishes too. I remember chopped chicken in garlic sauce, and if I am not wrong, there were lamb and vegetable versions of the same too. Then as a rule there were dragon prawns and tiger prawns.
I ordered one hot and sour chicken soup, divided between the two of us. Then, I asked for Schezwan chicken noodles and mushroom fried rice with grated chicken. (My friend has an aversion towards lamb). Then I ordered stir fried chicken which was long pieces of chicken fried in special sauce, and chicken spring roll. It was chicken, chicken, and completely chicken. The waiter was kind enough to suggest that one portion of rice and noodles would be too much for two. So, he asked if he could serve small portions of them. Both I and my friend are greedy eaters, but still I decided to go with the waiter’s suggestion, which later proved useful.
We waited and waited for ages together, when finally the soup arrived. 
One look at the soup, and I knew what the guy meant by large portions. I have dined at quite a lot of Chinese restaurants, but this was really too much. The soup came in a large bowl, whose size was the same as the vessel in which my mom makes sambar for the family everyday. The waiter divided it into our bowls, and we took our time relishing it. It was quite good, nothing exceptional.
And then came another era of waiting. The waiter brought the noodles, fried rice and the other dishes in one go. The Schezwan noodles tasted fine, though the fried rice was average. (I describe everything in the scale of Indianized Chinese dishes. I have little clue if it is authentic or not). My friend had some difficulty gulping in the hot and fiery schezwan noodles, nevertheless, I showed no mercy to them. 
The dish I thoroughly enjoyed was the stir fried chicken, which was a class apart. The chicken just melted in my mouth. We finished the dish squeaky clean, and wondered if we could order another one of that. But, my zeal for variety made us order the spring rolls. Unlike what rolls I have normally taken at other chinese restaurants, these were tiny ones independently fried, instead of one large one. The spring rolls came with a cup of sweet sauce, and tasted only average.
Again for the bill, I had to endure a period of dormancy. (These people are not eager even to collect money from the customer). The bill came to a little more than Five hundred rupees, for the two of us. Even in the bill there was some error, and was hand-corrected.
Overall, in my opinion, the food was good – no disappointments. I shall revisit the restaurant for giving the other dishes a try; probably I might visit the Khader Nawaz Khan road branch this time. It is needless to say the dishes are overpriced. I could get the same dishes with the same taste elsewhere in the city, and of course for a cheaper price. The final verdict is, ‘The Cascade’ gets a neutral ranking.
